10 februari 2011

Hier zit ik dan in Calgary over 3 dagen start het WK Allround. Een spetterend toernooi over 4 afstanden de 500 – 1500- 3000 en 5000m. De winnares van het totaal van deze afstanden mag zich weer een jaar lang Wereldkampioene noemen! Voor mij was deze eer weggelegd in het jaar 2007. Ja dat klopt 2007, dat is alweer een hele poos geleden!
Je zou zeggen, Ireen kom op! het word weer eens tijd voor Wereldtitel allround. Helemaal mee eens!
Al is de theorie vaak makkelijker dan de praktijk. Er komt nogal wat bij kijken om te winnen. Ten eerste moet je optimaal aan de start staan... geen blessures of ziektes. Je moet fysiek en mentaal in vorm zijn. En dan mag je geen enkel foutje permitteren en dan ... dan... heel misschien dan… als alles maar dan ook alles goed is gegaan heb je misschien gewonnen… maar misschien ook niet! Kunst is eigenlijk om niet met dat resultaat, dat podium... de nummers 1,2 of 3 bezig te zijn. De kunst is om bij jezelf te blijven... om te doen wat je moet doen! Technisch goed rijden en alles geven! Hopen dat de echte topvorm er is... hopen? Ja hopen! Topvorm is iets onaantastbaars.. je hebt het, of je hebt het niet! Je kan er niet naar op zoek gaan... dan ben je zoek! Het is iets ongrijpbaars.... een bepaalde staat van zijn waarin alles klopt en samenvalt. De schema’s van je trainers... jou fysieke capaciteiten en je mentale kop! Topvorm overkomt je...je moet en kan er wel alle randvoorwaarden voor creëren. Dat moet zelfs... en als je dat hebt gedaan is het geloof in eigen kunnen, jezelf niet gek maken en wachten! Wachten tot het startschot valt op de 500m en je eindelijk weg mag! Geen overfocus, niet te nonchalant… nee precies goed!
En dat is wat het winnen zo moeilijk maakt! Maar daar ligt nou juist ook de uitdaging... als winnen makkelijk zou zijn, zou er immers ook niks aan zijn en zou de waardering ook minder zijn!
Voor mij persoonlijk heb ik alle randvoorwaarden geschept. Ik voel me goed, geen ziekte of blessures. Zit lekker in mijn vel en het trainen gaat lekker. De vorm eraan zit te komen, dat voel ik... er rest mij nu dus niks anders dan wachten tot het zaterdag is en dan alles te geven. Dood of de gladiolen, alles of niks! En dan hopen dat het genoeg is...hoop je met me mee?

Liefs Ireen