St. Moritz... een dorp op 1800m hoogte in de prachtige bergen van Zwitserland. In de winter een jetset skioord voor de rijkere mensen op deze wereld. In de zomer een kuuroord voor toeristen die deze bijzondere plek willen toevoegen aan hun lijstje. En dan heb ik het vooral over de Japanners, met fotocamera in de aanslag, welke in vele getale aanwezig zijn op deze bijzondere plek der aarde.

1800 meter dus, dat betekent ijle lucht en moeite met ademhaling bij de minste of geringste inspanning. Vroeger kwam ik maar één keer per jaar op deze grote hoogte boven zee niveau. Dat was op de jaarlijkse wintersportvakantie van huize Wüst. Dan werden de latten onder gebonden en werd van de vers gevallen sneeuw van de avond ervoor optimaal genoten van heerlijke ski afdalingen naar beneden. Maar sinds ik, ongeveer 4,5 jaar geleden, mijn intrede heb gemaakt bij de TVM Schaatsploeg betekent 1800m hoogte dus voor mij in plaats van heerlijk skiën ook hard trainen. Lees hier verder...

Lieve allemaal,

Samen met mijn zus Ellen ben ik aan het acclimatiseren in Sestrière. En dat klinkt vervelender dan dat het is! Voordat we met de ploeg beginnen aan het trainingskamp in Sankt Moritz mochten we van Gerard Kemkers individueel een weekje wennen aan de hoogte. Dus ben ik met Ellen naar Sestrière gegaan, dat op dezelfde 2000 meter hoogte ligt als Sankt Moritz.Wat we zoal doen? Heerlijke Italiaanse pasta's eten, lekker lunchen, tennissen, mountainbiken over de mooiste paadjes, af en toe een rood wijntje drinken... Eigenlijk voelt het alsof we gezellig op vakantie zijn.

Ik moet natuurlijk wel blijven trainen. Maar het zijn aangepaste programma's. Ik fiets, doe krachttraining en looptraining. Ellen is nu mijn 'tijdelijke' trainer die me aanwijzingen geeft. Nou, dat is weer eens wat anders dan luisteren naar Gerard! :-)
Het alleen trainen is voor mij makkelijk op te brengen. Komt ook omdat het heel lekker is om even uit die structuur van een programma te zijn. Niet elke dag om acht uur op te hoeven staan, ontbijten, eerste training, lunch... Nu mag ik zelf het ritme bepalen, schuift het ritme van een dag iets op naar latere tijdstippen. Zo nam ik van de week bijvoorbeeld de tijd om hier even over de markt te lopen. Iets waar je normaal door dat strakke dagschema geen tijd voor hebt. Eigenlijk zitten we hier meer in een Italiaans ritme!

Ons verblijf hier heeft ook een dubbele betekenis. Want de Olympische Spelen zijn hier in 2006 geweest; Turijn ligt op een uurtje rijden hier vandaan. Dat betekent dat overal in het dorp olympische ringen zijn te zien. Zelfs op de tennisbaan waar we van de week een potje speelden, hingen spandoeken langs de kant. Heel toepasselijk natuurlijk in zo'n olympisch jaar als dit. En zo houd ik me deze dagen meer met de Spelen bezig dan normaal. Niet dat ik Sestrière daar bewust op heb uitgekozen, het is gewoon niet makkelijk om een leuke plaats te vinden op 2000 meter hoogte. Maar het geeft me nu toch een fijn gevoel. Het dorp ademt echt sport, het terugblikken op Turijn herinnert me er weer aan om gefocust te zijn en blijven.

Zaterdag breng ik Ellen naar het vliegveld en ga ik door naar Sankt Moritz. Met deze fijne week en de goede trainingen op zomerijs achter de rug heb, heb ik er veel zin in. Zeker omdat ik de afgelopen week even terug in Turijn ben geweest, om een kopje koffie te drinken in Café Torino...

Liefs,
Ireen